U mężczyzn chorych na cukrzycę często zdarzają się powikłania związane z zaburzeniami funkcji seksualnych (zwłaszcza erekcji). U kobiet istnieje podobne ryzyko wystąpienia zaburzeń seksualnych, jednak ten problem zarówno w badaniach jak i w praktyce klinicznej jest mniej udokumentowany. Z najnowszych obserwacji wynika jednak, że ryzyko wystąpienia dysfunkcji seksualnych u kobiet chorych na cukrzyce występuje równie często jak u mężczyzn z tą różnicą, że u mężczyzn mają one podłoże zarówno psychogenne jak i organiczne, natomiast u kobiet przyczyną są głównie czynniki psychiczne.

Kobiety chore na cukrzyce najczęściej cierpią z powodu oziębłości płciowej, anorgazmii, bolesnych stosunków płciowych oraz pochwicy. Z obserwacji wynika, że kobiety chore na cukrzyce zgłaszające zaburzenia seksualne charakteryzują się negatywnym nastawieniem do własnej choroby, są w mniejszym stopniu zadowolone ze skutków terapii. Częstość występowania zaburzeń sfery seksualnej ma związek także z obecnością objawów depresji oraz oceną związku partnerskiego. U młodych kobiet chorych na cukrzycę przyczyną zaburzeń libido może być lęk przed niechcianą ciążą, poczucie mniejszej wartości związane z cukrzycą.

Poza czynnikami psychicznymi i hormonalnymi, zaburzenia seksualne u kobiet cierpiących z powodu cukrzycy mogą mieć również podłoże organiczne – upośledzone wydzielanie śluzu do pochwy, bolesne stosunki płciowe spowodowane częstymi stanami zapalnymi dróg rodnych itp.

Zaburzenia orgazmu u kobiet chorujących na cukrzycę pojawiają się zwykle po upływie 4-8 lat od chwili rozpoznania choroby. Postępują stopniowo: od spadku przeżywania orgazmu, zmniejszenia jego intensywności do całkowitego zaniku.