Na seksualność mają wpływ czynniki biologiczne psychiczne i społeczno-kulturowe. Do czynników biologicznych należą procesy biologiczne, fizjologiczne, specyficzne reakcje seksualne, powiązania anatomii z fizjologią wielu tkanek, narządów i układów organizmu człowieka. Prawidłowy przebieg reakcji seksualnych uwarunkowany jest działaniami układu neuroendokrynnego, hormonalnego, nerwowego oraz naczyniowego.

Prawidłowy przebieg reakcji seksualnych zależy od funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego, który steruje funkcjami i przekazem informacji w organizmie. Tak więc na nasze reakcje seksualne mają wpływ neurotransmitery, takie jak adrenalina, noradrenalina, dopomina (wzmaga aktywność seksualną), serotonina (hamuje aktywność seksualną), acetylocholina, histamina, kwas asparaginowy, glutaminowy.

Wpływ hormonów na zachowanie seksualne kobiet jest zagadnieniem złożonym, gdyż poziomy hormonów płciowych ulegają okresowym zmianom w trakcie cyklu miesiączkowego, a także ciąży i laktacji, a także są modyfikowane przez czynniki psychiczne. Hormonami decydującymi o sile popędu płciowego są androgeny (u kobiet pochodzą głównie z nadnerczy). Estrogeny aktywizują seksualnie kobietę i zwiększają jej seksualną atrakcyjność, natomiast progesteron wywołuje działania przeciwne (obniża seksualną aktywność i atrakcyjność). Wydaje się, że największe nasilenie popędu płciowego kobiet powinno w cyklu hormonalnym przypadać na okres owulacji, jednak aktywność ta może być stłumiona czynnikami natury psychicznej, jak np. obawa przed niepożądaną ciążą.